– Ойижон, ўртоқларим билан “пикник” қимоқчийдик, рухсат берасизми? – дея кичкина қизим шоша-пиша келиб қолди.
– Майли қизим, фақат охирида нима қилишни яхши биласан-а?
– Биламан, ойижон, биламан. Ҳамма ёқни тозалаб, қоғоз ва идишларни йиғиб, чиқинди ташлаб келаман.
– Баракалла қизим, ўртоқларингга ҳам айт, улар ҳам шундай қилсин.
– Хўп бўлади.
Тилимизга сўнгги йилларда кириб келган янги атамалардан бири “пик-ник маданияти” сўзи бўлса керак. Аммо, бу сўз шунчалик тез оммалашмоқдаки, ёш-яланг деярли кун ора “пикник” қилишга одатланди. Қолаверса, бугун ҳар бир оила ҳафтада бўлмаса ҳам, бир ойда бир маротаба тоғ ён бағирларига, сув бўйига, истироҳат боғларига бориб,
табиат қўйнида дам олиб, ҳордиқ чиқаришга ўрганди.
