Бир томчи сув – бир умрлик ҳаёт

Баҳор фаслининг гўзал куни. Дарахтлар гуллаган, ер юзи нозик майсалар билан қопланган. Майин шамол эсиб, табиат ўзига хос кўркамлик касб этган. Атроф-муҳитнинг гўзаллигидан баҳра олиб, яхши кайфиятда уйга қайтяпман. Бир пайт кўзим йўл четидаги янги сув кранларининг биридан оқиб турган сувга тушди. Атрофда
ҳеч ким йўқ. Борлари ҳам эътибор бермаяпти. Кўнглим хиралашди. Чунки айнан шу дақиқаларда дунё бўйлаб миллиардлаб одамлар тоза ичимлик сувига муҳтож ҳолда
ҳаёт кечираётганини билиб туриб, бебаҳо неъматнинг исроф бўлаётганини кўриш ачинарли эди. Тўқликка шўхлик қилиб, сувни исроф қилиш ҳам гуноҳ, ҳам виждонсизликдан бошқа нарса эмас.